Sie befinden sich hier

Inhalt

Browarnictwo na Warmii i Mazurach po II wojnie światowej

Początkiem nowego etapu browarnictwa na Warmii i Mazurach było zakończenie działań II wojny światowej. Wówczas to w polskiej części byłych Prus Wschodnich rozpoczęto odbudowę przemysłu rolno-spożywczego, którego ważną częścią było browarnictwo.

Komisja oceniająca zniszczenia gospodarcze po II wojnie światowej w dziedzinie infrastruktury browarniczej stwierdziła, że w regionie znajdują się zakłady piwowarskie w: Bisztynku, w Biskupcu, Braniewie, Iławie, Kętrzynie, Nidzicy, Ornecie, Prabutach, Szczytnie i Olsztynie.

Biskupiecki zakład należący przed wojną do rodziny Daum od razu został przejęty pod zarząd „Społem”. Podobnie browar w Braniewie był w dobrym stanie utrzymania i nie było przeszkód w jego szybkim uruchomieniu. Według pierwszych powojennych doniesień browar w Kętrzynie działał i warzył ok. 10 tys. hl piwa rocznie. Browar w Nidzicy określono jako „browar o niewielkich zniszczeniach”. Podobnie browary w Olsztynie i Szczytnie określono jako zakłady już w remoncie lub do takiego się nadające.

W związku z tym, decyzją władz, nie budowano nowej sieci przemysłu browarniczego, ale podjęto trud odbudowy przedwojennego przemysłu. Podstawą polskiego przemysłu browarniczego w regionie stało się osiem zakładów, które wznowiły, choć już w nowych warunkach, swą przedwojenną działalność. Regionalne browarnictwo nastawione było na produkcje zaspokajającą rynek lokalny. Tylko jeden ośrodek produkcji piwa miał wyrastać poza lokalne potrzeby, zaś jego produkcja miała być skierowana na potrzeby eksportowe. Tym ośrodkiem było Braniewo, a produkcja miała być eksportowana do Szwecji. Inwestycja w browar braniewski uwidoczniona była w jego możliwościach produkcyjnych. Zakład ten wyposażono w wielki kocioł warzelny o pojemności 3,68 hl oraz znacznych rozmiarów aluminiowe kadzie fermentacyjne.

W ten sposób narodziło się powojenne browarnictwo w regionie. Skupmy się zatem na historii poszczególnych zakładów.

Kontextspalte