Sie befinden sich hier

Inhalt

Co pili nasi przodkowie:

W odpowiedzi na zapotrzebowanie konsumentów miejscowi piwowarzy opracowywali receptury nowych piw, początkowo w oparciu o wzorce obcych, najbardziej popularnych gatunków spoza regionu. Wynikało to z faktu, iż w niektórych państwach (np. Niemcy, Czechy) oraz regionach (np. Bawaria) i miastach (np. Pilzno, Monachium) powstawały charakterystyczne i cenione wśród konsumentów gatunki piw. Na Warmii i Mazurach dominowały style niemieckie i czeski pilzner, choć w ofercie browary miały także portera rodem z Anglii. Lokalni mistrzowie piwowarscy tworzyli nowe marki piw, które w nazwach wskazywały źródła inspiracji, a często także miejsce produkcji. Najpopularniejsze były wówczas piwa potocznie zwane lagerami (Lagerbier – piwa leżakowe) lub piwami czeskimi i pilznerami (od czeskiego Pilzna). Były to piwa dolnej fermentacji, jasne, do których produkcji użyto tylko słodu jęczmiennego ze znacznym dodatkiem chmielu, co powodowało silniejszą goryczkę w smaku; był to więc napój gorzki i aromatyczny. Produkowało je większość browarów, m.in. w Braniewie, Gołdapi, Olsztynie i Elblągu. Powszechnie warzono także piwa typu monachijskiego, które pierwotnie były ciemne i słodkie. Znajdowały się one w ofercie browarów z Ostródy, Działdowa i Olsztyna. Popularne były również piwa bawarskie (w Olsztynie jasne i ciemne), w tym półciemne frankońskie, typu "Culmbacher" (od miasta Kulmbach), które produkował browar w Nidzicy. Rodzaj jasnego piwa pełnego dolnej fermentacji, o niewielkiej goryczce, wg receptury rodem z Dortmundu, warzono w browarze w Biskupcu, natomiast piwowara z browaru braniewskiego inspirowały piwa z Berlina.

Nie były to wszystkie piwa, w jakie mogli zaopatrzyć się ówcześni piwosze z Warmii i Mazur. Dostępne było powszechnie także piwo pszeniczne, które oferowały liczne browary, w tym z Pasymia, Działdowa, Ornety, Kętrzyna i Miłomłyna. Są to piwa górnej fermentacji produkowane ze słodu pszenicznego, lekko chmielone, o słodkawym smaku, produkowane także w wersji ciemnej. Kolejnym, bardzo popularnym gatunkiem piw były piwa słodowe, karmelowe i słodowo – karmelowe o niskiej zawartości alkoholu i wysokiej ekstraktu, dosładzane. Były to piwa ciemne, górnej fermentacji o gęstej konsystencji i intensywnym aromacie. Produkowano je w wielu browarach, w tym w: Braniewie, Elblągu, Olsztynie i Miłomłynie pod wspólną nazwą „Mumme” oraz Ostródzie („Bübrago”), a także Iławie i Ełku. Wszyscy producenci podkreślali walory zdrowotne napoju, polecanego nawet chorym i rekonwalescentom. Konkurujące ze sobą browary, oprócz podstawowego asortymentu, warzyły także sezonowo piwa specjalne, w tym np.: marcowe (produkowane w marcu, ostatnim chłodnym miesiącu – np. w Biskupcu i Braniewie) oraz mocne portery (np. Ostróda, Elbląg) i koźlaki (np. Braniewo, Elbląg, Olsztyn, Szczytno. Popularne było wówczas także piwo eksportowe (jasne i ciemne). Piwa te znajdowały się w ofercie browarów z: Olsztyna, Gołdapi, Kętrzyna, Braniewa, Giżycka i Elbląga. Na Warmii i Mazurach, tradycyjne sporządzano także piwo w warunkach domowych, do czego często wykorzystywano owoce jałowca, zwanego kadykiem1. Przypominało ono smakiem znany dziś podpiwek.

Kontextspalte